De "ware" islam

Wat is nu de juiste weg?

In je leerproces na de start van je praktiseren zul je veel verschillende zaken horen. Hoe je daarmee omgaat zal bepalend zijn voor of je dichter tot Allah komt of niet.

Wanneer een persoon besluit om zich tot de islam te bekeren dan is hier, over het algemeen, een proces van (zelf)studie aan vooraf gegaan. Gevoelige onderwerpen zoals vrouwenonderdrukking en terrorisme, veelal gelinkt aan de islam, zijn onder de loep genomen en uiteindelijk is er de overtuiging dat de islam de waarheid is.

Wanneer men vervolgens de islam aanneemt heerst vaak het gevoel van "één ummah" (gemeenschap)zoals dat in vrijwel elk boek zo prachtig is omschreven. De islam kent immers geen verschillende versies van de Koran, de islam heeft een centrale taal (Arabisch) en het gebed, het vasten, de zakaat en de bedevaart kennen voordelen voor de individu en voordelen voor de ummah. Eenheid, saamhorigheid, het kan allemaal niet op. Totdat men gaat leren om de islam te praktiseren.

Ineens is er sprake van "de ware islam" en "mensen die er anders mee omgaan". Er zijn mensen die bidden op de goede manier en mensen die bidden op "de verkeerde manier". Er zijn mensen die de soennah (profetisch voorbeeld) volgen en mensen "die dat niet doen". Er zijn mensen die de islam volgen en er zijn mensen "die meer met cultuur bezig zijn". En dan begint de verwarring...

Opvallend is dat juist de handelingen die niet per definitie het fundament vormen van een daad van aanbidding (zoals de positie van de handen in het gebed geen fundament is van het gebed) op strenge manier onder de aandacht worden gebracht. Dit in een mate dat de bekeerling, in diens ijver iets goed te willen doen soms tot wanhoop kan worden gedreven.

Vragen als; hef ik nu mijn handen op nadat ik de buiging verricht heb in het gebed of juist niet? Moet ik mijn wijsvinger nu bewegen of niet in de tashahud, of moet ik hem niet eens uitsteken? Moet ik nu wel of niet soerah Al Fatiha zacht reciteren als de imam hem hardop leest? Doe ik het wel goed? Is mijn gebed nog wel geldig? Straks sta ik misschien helemaal voor niks te bidden?!

Het is van belang te weten dat er binnen de islamitische jurisprudentie vele zaken zijn waarover meningsverschillen bestaan. Het is het meest logisch het gebed te onderwijzen middels het gebruik van één boek en daarbij aan te geven over welke zaken binnen het gebed er zoal verschillende opvattingen zijn. Op deze wijze kan worden voorkomen dat er twijfels ontstaan over het eigen gebed en voorkom je tegelijkertijd dat de bekeerling denkt dat anderen het niet goed begrepen hebben.

Maar belangrijker nog: Maak er geen punt van als een bekeerling niet de mening volgt die jijzelf volgt. Leer om te gaan met dergelijke vormen van diversiteit voordat je hem/haar jouw madhab op wilt dringen. En wanneer je het toch niet kunt laten? Ga er dan over in gesprek in plaats van je uit te spreken in termen als goed en fout.

De islam is een religie die verder gaat als hoe je moet staan in je gebed. De islam valt of staat niet met de positie van je handen gedurende de recitatie. Wanneer wij blijven doorgaan met het ophemelen van de eigen mening (of die van de eigen madhab) tot "de ware islam" dan zal er van het "ummah-gevoel" al snel nog maar weinig overblijven. De profeet leerde ons dat wij zaken dienen te vergemakkelijken en niet te bemoeilijken (hadith sahih bukhari). Denk dus na over je adviezen voordat je ze geeft, keur iets niet af wanneer het een valide mening is en laat jezelf er nooit maar dan ook NOOIT toe verleiden om de waarheid van de islam en de correctheid van het praktiseren te beoordelen op zaken die geen invloed hebben op de acceptatie van het geheel.